Η ΤΕΛΕΥΤΑΊΑ ΤΟΥ ΟΜΉΡΟΥ
Σήμερα αρχίζει
η εποχή του φθινοπώρου.
Επειδή άρχισαν να πέφτουν τα φύλλα
και εμένα του Γέρου
άρχισαν να μου πέφτουν οι σκέψεις,
θα ήθελα να μιλήσω μία φορά
στο φθινόπωρο- για το φθινόπωρο.
Δεν πάει άλλο....
Με εγκαταλείπουν η μία
μετα την αλλη
(όπως τον Κόσμο
οι μεγάλες οπτασίες της Γένεσης,)
οι μεταφορές
οι αλληγορίες..
τα σύμβολα..
Επιστρέφουν στην Ελλάδα
που τους καρτερεί η ζωή
και με αφήνουν εμένα,
να ξεμπλέξω την βαβούρα και τα άπλυτα τον Θεών ,
με το θάνατο στην Τροια.
Για αυτό σκέφτηκα να της πάρω από πίσω,
για να δω επιτέλους μία άσπρη μέρα,
κλείνοντας οριστικά αυτό το Έπος,
για να βρώ λίγη ευτυχία
γιατί αυτή η Ιέρεια ηταν η θεϊκή αιτία,
και για την δική του Αρχή.
Φοβάμαι όμως ότι
οι άχρηστοι κριτές του Μέλλοντος,
μέχρι στους οποίους το
φθινόπωρο μπορεί να έχει καταλήξει σε αιώνιο σκοτάδι,
τα λόγια της γεροντικής μου γαλήνης,
για το Φθινόπωρο- στο φθινόπωρο,
με τον κυνισμό που θα τους διακρίνει
σαν να μην τρέχει τίποτα
μπορεί να τα ενσωματώσουν με κάποια ραψωδία
της Ιλιάδας η της Οδύσσειας...
και έτσι καλύτερα να σωπαίνω...
Ίσος βρίσκω κάποια ευκαιρία να πω αυτά που δεν λέγονται από εδώ ,
σε αυτόν των αφελή κόσμο.
Ηλίας Φούκης
Συγγραφέας