Γράφει ο Βασίλης Ιωάννου
Το θέμα που μονοπώλησε, χωρίς αμφιβολία, την περασμένη βδομάδα την επικαιρότητα της Πρέβεζας, δεν ήταν άλλο από την μετονομασία της “Λεωφόρου Ιωαννίνων”.
Για όσους πιθανόν δεν γνωρίζουν να διευκρινίσουμε ότι ο συγκεκριμένος δρόμος είναι το τελευταίο τμήμα της ΕΟ Ιωαννίνων- Πρέβεζας, που αποτελεί και τη βόρεια είσοδος της πόλης .
Το αίτημα της μετονομασίας του συγκεκριμένου δρόμου έρχεται από παλιά και χρονολογείται από τα τέλη της 10ετίας του 2000.
Κατατέθηκε για πρώτη φορά από τον Σύλλογο Συρρακιωτών Πρέβεζας, η πλειοψηφία των μελών του οποίου διαμένουν ή δραστηριοποιούνται επαγγελματικά στην περιοχή την οποία διασχίζει η συγκεκριμένη οδός.
Η πρόταση των Συρρακιωτών ήταν η Λεωφόρος Ιωαννίνων να μετονομαστεί σε Λεωφόρο Κώστα Κρυστάλλη, «τιμής ένεκεν» στο συμπατριώτη τους λογοτέχνη, ευρύτερα γνωστό και ως «ποιητή του βουνού και της στάνης».
Επί μια 10εία το αίτημα δεν ήρθε ποτέ στα αρμόδια όργανα και όταν τελικά πριν 2-3 χρόνια συζητήθηκε στο ΔΣ και αποφασίστηκε η μετονομασία, η συγκεκριμένη πρόταση δεν έτυχε έγκρισης από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Ηπείρου, κατά τη γνώμη μου, για καθαρά τυπικούς και διαδικαστικούς λόγους.
Αυτά για την ιστορία.
Φέτος ο Σύλλογος Συρρακιωτών επικαιροποίησε το αίτημα του, με αποτέλεσμα το θέμα να επανέλθει προς συζήτηση στην πρόσφατη συνεδρίασή του Δημοτικού Συμβουλίου στις 9/12/24.
Παρακολούθησα διαδικτυακά την όλη τη διαδικασία και ομολογώ ότι ένοιωσα έκπληξη για την ένταση και την αδικαιολόγητη αντιπαράθεση που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της συζήτησης.
Ποτέ δεν περίμενα ότι η ονομασία μιας οδού θα κινδύνευε να διχάσει την τοπική κοινωνία της Πρέβεζας και μάλιστα χρονιάρες μέρες.
Ούτε πίστευα ότι για ένα θέμα ήσσονος σημασίας, όπως είναι αυτό, θα προτείνονταν να αντιμετωπιστεί μέσω δημοψηφίσματος.
Στη συζήτηση του Δημοτικού Συμβουλίου κατατέθηκαν ουσιαστικά δύο προτάσεις.
Η διαχρονική θέση των Συρρακιωτών Πρέβεζας για “μετονομασία της Λεωφόρου σε Κώστα Κρυστάλλη”, πρόταση η οποία θεωρώ ότι τεκμηριώθηκε επαρκώς από όσους πήραν το λόγο.
Και η αντιπρόταση του πρώην Βουλευτή Πρέβεζας κ. Γιώργου Τρυφωνίδη, μέσω επιστολής που διαβάστηκε, για μετονομασία της σε “Λεωφόρο Νικοπόλεως”.
Μια πρόταση καθόλα σεβαστή, η οποία όμως αδικείται από το ύφος και το εν γένει περιεχόμενο της επιστολής.
Απέναντι στις δύο αυτές προτάσεις ή και πιθανόν και κάποιας τρίτης που θα κατατεθεί, ο κάθε πολίτης μπορεί να βρει τα θετικά και αρνητικά και να ταχθεί υπέρ της μιας ή της άλλης.
Προσωπικά υιοθετώ απόλυτα την πρόταση των Συρρακιωτών και διαφωνώ με όσους ισχυρίζονται ότι τα κίνητρα τους είναι τοπικιστικά. Αντίθετα πιστεύω ότι η αποδοχή της πρότασης θα έχει και ένα συμβολικό χαρακτήρα για την γενικότερη προσφορά των Συρρακιωτών στην Πρέβεζα.
Όμως προκειμένου να αποφύγουμε την περαιτέρω πόλωση και αντιπαράθεση, θα μπορούσαν τα αρμόδια όργανα του Δήμου, ως ύστατη προσπάθεια συναίνεσης, να καταφύγουν σε μια “Σολομώντεια λύση” και η Λεωφόρος να χωριστεί σε δύο τμήματα.
Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που συμβαίνει αυτό σε ονοματοδοσίες μεγάλων Λεωφόρων.
Ενδεικτικά θα μπορούσε το τμήμα από τον Φόρο μέχρι το ύψος του 8ου Δημοτικού (το επονομαζόμενο και Βλάχικο), που ξεκινάει και η οδός Συρράκου, να ονομαστεί Λεωφόρος Κρυστάλλη και από εκεί μέχρι τον Αρχαιολογικό Χώρο σε Λεωφόρο Νικοπόλεως.
Απομένει στα αρμόδια όργανα να καταλήξουν το συντομότερο σε μια απόφαση συναινετική, αφού «οι δρόμοι είναι για να ενώνουν και όχι να διχάζουν».
ΥΓ. Με την ευκαιρία να υπενθυμίσω στους αρμόδιους τοπικούς παράγοντες του Δήμου Πρέβεζας και της Περιφέρειας, ότι πέρα από την ονομασία οι δρόμοι της χρειάζονται συντήρηση και φροντίδα.
Πολλά τμήματα του Εθνικού, Επαρχιακού και Δημοτικού οδικού δικτύου της περιοχής, είναι σε κακή κατάσταση και εγκυμονούν σοβαρούς κινδύνους οδικής ασφάλειας.
Χρειάζονται επειγόντως ασφαλτοστρώσεις, διαγραμμίσεις, φωτισμό και διευθέτηση των ομβρίων..